آیا میتوان به سفر هیات افغانی به پاکستان امیدوار بود؟
آیا میتوان به سفر هیات افغانی به پاکستان امیدوار بود؟
نویسنده: ویس احمد حکمت (مؤسس و مدیرمسئول مجلۀ رفاه نوجوانان)
نشر شده در شمارۀ 109 رفاه نوجوانان
روز یکشنبه هفتۀ جاری مسئولان ارشد امنیتی کشور به منظور اعتمادسازی میان دو کشور و جلب حمایت و همکاری پاکستان در پروسۀ صلح افغانستان به آن کشور سفر نمودند. هرچند در گذشته این سفرهای متعدد بی نتیجه باقی مانده اند، اما این سفر هیأت بلندپایۀ افغانستان میتواند نمایانگر ارادۀ جدی و تلاش بدون وقفۀ حکومت در رفع چالشها و مشکلات میان دو کشور باشد.
نهایی سازی سند صلح و همبستگی از تلاشهای اخیر است که هدف سفر این هیأت نیز نهایی سازی همین سند همکاری میان دو کشور اعلام شده است. بر اساس معلومات منتشر شده، این سند استراتیژیک، حمایت از پروسۀ صلح با مالکیت افغانها، همکاری مشترک در راستای زدودن مشکلات و مبارزۀ مشترک با ترویزم را در بر دارد، موضوعاتی که تا امروز تطبیق نگردیده و در حد حرف و نوشتۀ روی کاغذ باقی مانده است.
تجارب نشان می دهد که پاکستان در هفده سال گذشته، نه تنها در فراهمسازی زمینۀ صلح در افغانستان همکاری ننموده، بلکه تمامی تعهداتش را به کرسی عمل نشانده است، اقدامی که اوج تنفر در میان شهروندان و سیاستمداران افغان و جامعۀ جهانی را به همراه داشته است. هرچند پاکستان همیشه تأکید بر ایجاد صلح از طریق مفاهمۀ بینالافغانی داشته، اما حقیقت اینست که آن کشور به دلایل آشکار، نقش حیاتی در تأمین صلح در کشور دارد و یکی از طرفهای اصلی دخیل در وضعیت فعلی افغانستان نیز شمرده میشود؛ به همین منظور، رئیس جمهور غنی در طرح اخیرش، پاکستان را به طور جداگانه یک طرف صلح دانست. با درک همین واقعیت، نیاز است تا برای سهولت در پروسۀ صلح و ایجاد صلح در افغانستان، پاکستان وادار به عزم جدی درین خصوص گردد و همکاری لازم نماید.
مبارزۀ مشترک با ترویزم و عوامل اخلال کنندۀ امنیت در دو کشور، موضوع دیگری است که متأسفانه در نزدیک به دو دهۀ گذشته پاکستان هرگز به تعهداتش در تحقق این امر مهم صادق نبوده، حتی در الفاظ هم، عدم علاقه مندی اش را آشکار ساخته است و هیچ حرکت مثبت در خصوص مبارزۀ مشترک با گروههای تروریستی از جانب آن کشور محسوس نبوده است.
با آنکه نقش پاکستان در وضعیت کنونی سیاسی-امنیتی افغانستان هویدا است و دولت افغانستان بارها بر موجودیت اسناد برای اثبات این موضوع تأکید نموده، اما هنوز هم تغییراتی در سیاست آن کشور نسبت به افغانستان (بر اثر فشار یا...) به چشم نمیخورد و پاکستان همواره از عملی ساختن برنامههای مشترک برای نیل به این مهم، دوری گزیده است؛ به همین منظور نیاز است تا دولت افغانستان علاوه بر انجام تلاشهای دیپلوماتیک برای پاسخگو ساختن پاکستان و ترغیب آن کشور به همکاری در پروسۀ صلح و مبارزه با ترویزم، در جستجوی راهکارهای دیگر (مانند مجبور ساختن آن کشور به پیروی از قوانین و معاهدات بین المللی) باشد تا بدین ترتیب، هموطنان ما پس از دههها زندگی در زیر آتش جنگ و دود باروت، انتحار و انفجار، زندگی آرام و مرفه در فضای صلح و آسایش را تجربه کنند و مسیر ترقی و توسعه را با قوت بیشتر تداوم بخشند.



ندای جوانان افغانستان