مردم خسته از جنگ، صلح پایدار می‌خواهند!
نویسنده: ویس احمد حکمت
(نشر شده در شمارۀ 112 نشریۀ رفاه نوجوانان)

پس از اعلام آتش بس از سوی دولت افغانستان و بعداً از سوی طالبان در روزهای عید سعید فطر، این آتش بس مایۀ امیدواری هر شهروند این سرزمین برای صلح و آرامش گردید؛ مردم کشور عزیز ما بعد از چندین سال جنگ و خشونت‌های متواتر، برای سه روز صدای شلیک، انفجار و انتحار را کمتر شنیدند و همه با خُرسندی، کدورت‌ها را دور ساخته، افراد مسلح نظام و مخالفان مسلح همدیگر را در آغوش گرفتند تا رضای خداوند را بدست آورده و حتی برای چند روز هم که ممکن است، در فضای باهمی زندگی کنند؛ سخن همان مرد زابلی که گفت: اگر نیاز باشد، همۀ فرزندان اش را برای صلح پایدار در کشور آمادۀ قربان‌گاه می‌سازد، آرزوی همۀ ملت ما است، به همین دلیل، تقاضای صلح از همه طرف‌های درگیر جنگ در کشور با واکنش مثبت و حمایت گستردۀ مردم مواجه گردید.
با آغاز آتش بس، مردم خسته از جنگ که تشنۀ صلح و آرامش هستند، برای پایان جنگ و کشتار، در اکثر ولایت‌ها از طالبان استقبال کردند تا همه به جای استفاده از تفنگ، برای رفاهیت خویشتن و فرزندان خود در روند آبادی و ترقی کشور سهیم شوند و برای مردم فقیر و زیر خط فقر، زمینۀ اشتغال‌ سالم و کسب روزی حلال آماده گردد.
و اما با ختم سه روز عید و پایان دادن آتش بس از جانب گروه طالبان، افغان‌ها شاهد درگیری‌های مخالفان مسلح در برخی از ولایت‌ها بودند که در نتیجه همان جوانان مدافع سرزمین که روزهای قبل به استقبال مخالفان مسلح شتافته بودند، جان‌های شیرین شان را از دست دادند و در نهایت، ملت مسلمان ما باری دیگر در یأس و اندوه قرار گرفتند.
حال پرسش این‌جاست که این آتش‌بس سنگرها بود و یا مانور نظامی؟ اگر آتش بس بود، نباید مخالفان مسلح خود را با اسلحۀ مختلف‌النوع به رسانه‌ها و صفحات مجازی نمایش می‌دادند، بلکه باید به خانه‌های شهدای راه وطن رفته و با یتیمان و بیوه زنان ناشی از جنگ‌‌های فرسایشی همدردی می‌کردند تا حد اقل مرهمی می‌بود بر زخم‌های مردم رنج‌دیده و اندوهگین این سرزمین.
این آتش بس و حرکات نظامی در تضاد همدیگر قرار گرفته و خواه، نخواه مردم را نگران اوضاع فعلی ساخته که نیاز است تا پالیسی منظم صلح که نهایت کاهش در تهدیدات علیه مردم را به همراه داشته باشد، توسط کار آزموده‌های امور نظامی و امنیتی کشور و با حمایت علمای دینی و وطن‌دوستان واقعی این سرزمین تهیه، مورد غور و بررسی قرار گیرد تا بدین ترتیب، صلح یک‌جانبه سبب تشدید جنگ‌ نشده و زمینۀ تهاجمات را برای دشمنان داخلی و خارجی کشور مهیا نسازد؛ تأکید ملت برای صلح پایدار از این جهت است که صلح پایدار زیست باهمی مسلمانان را در پی داشته و سرزمین مان را از حالت فقر، برادرکُشی و وابستگی به بیگانه‌ها نجات می‌دهد و با استفاده از سرمایه‌های طبیعی می‌توان در جهت افزایش عرضۀ خدمات صحی، آموزشی و رشد اقتصادی کشور گام برداشت، سطح زندگی مردم را در دهات و شهرها بهبود بخشید و در نهایت، استقلال اقتصادی را به وجود آورد.
پس آنانی‌که اندیشۀ آزادی و استقلال کشور را در سر می‌پرورانند، باید از جنگ خانمان‌سوز دست کشیده و در جهاد اقتصادی برای کسب رضای خدای متعال و حمایت مردم شان پیشگام شوند تا دولت مردمی در ایجاد رفاهیت به شهروندان، ابتکارات و دست‌آوردهای را داشته باشد، ورنه جنگ‌های فرسایشی، ملت ما را همواره ماتم‌زده، فقیر و وابسته نگه خواهد داشت و آزادی واقعی رویا خواهد ماند.
No automatic alt text available.